Zakład Meteorologii i Klimatologii

Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

Stacje terenowe

Stacje terenowe

Pierwszą automatyczną stację meteorologiczną Zakład zakupił w 1992 roku. Zainstalowano ją na terenie Poleskiego Parku Narodowego (PPN) w Załuczu Starym. Pomiary wykonywane za pomocą tej stacji związane są z interdyscyplinarnymi badaniami naukowymi prowadzonymi na obszarze PPN.

W 1993 roku zakupiono automatyczną stację meteorologiczną do Obserwatorium Meteorologicznego UMCS w Lublinie. Za jej pomocą wykonywane są następujące pomiary:

a) w ogródku meteorologicznym:
- temperatura powietrza na wysokości: 5, 200 cm
- temperatura gruntu na głębokości: 5,10,20,50 i 100 cm
- wilgotność względna powietrza na wysokości 200 cm
- opad atmosferyczny
- czas opadu (detektor opadu)
- parowanie potencjalne (elektroniczny ewaporometr firmy A-STER)
b) na tarasie obserwacyjnym:
- prędkość i kierunek wiatru
- napromieniowanie całkowite - wartości chwilowe i kumulowane
- natężenie promieniowania w zakresie UV-A oraz UV-B - wartości chwilowe i kumulowane
- usłonecznienie - bimetaliczny detektor słońca oraz heliograf Campbell-Stokes'a
- ciśnienie atmosferyczne
Pomiary wykonywane są co 10 minut. Warto podkreślić, że - czujniki są zgodne ze standardem WMO.

W roku 1994 przybyła jeszcze jedna automatyczna stacja meteorologiczna, zlokalizowana w Roztoczańskiej Stacji Naukowej UMCS w Guciowie (w dolinie Wieprza, ok. 7 km od Zwierzyńca, w otulinie Roztoczańskiego Parku Narodowego). Konfiguracja i działanie tej stacji związane jest z badaniami wpływu środowiska przemysłowego i rolniczego na obszary chronione.

W 1995 roku zakupiono automatyczną stację meteorologiczną, którą zainstalowano na terenie Oczyszczalni Ścieków w Hajdowie (dolina Bystrzycy 6 km na wschód od Lublina).

Zakład posiada także 3 automatyczne stacje meteorologiczne w wersji przenośnej, które służą do pomiarów topoklimatycznych w wybranych stanowiskach, także w trudno dostępnych miejscach na przykład w obszarach chronionych lub Spitsbergenu (Stacja Polarna w Calypsobyen). Wykonać nimi można pomiary w odstępach 10 lub 30 minutowych w dowolnej konfiguracji analizowanych elementów meteorologicznych.
Posiadanie przez Zakład Meteorologii i Klimatologii UMCS stacje stanowią lokalną sieć monitoringu meteorologicznego.

STACJA ZAŁUCZE STARE
Stacja w Załuczu Starym zainstalowana była na terenie Ośrodka Dydaktyczno - Muzealnego w Poleskim Parku Narodowym. Konfiguracja pomiarów tej stacji związana jest z prowadzonymi interdyscyplinarnymi badaniami naukowymi na obszarze PPN. Obejmuje ona cogodzinne pomiary:
- temperatury powietrza na wysokości:5, 20, 50, 100, 150 i 200 cm n.p.g;
- temperatury gruntu na głębokości: 5, 10, 20 i 50 cm w dwóch punktach;
- wilgotność względna powietrza na wysokości: 5 i 200 cm n.p.g.;
- opadu atmosferycznego
- prędkości i kierunku wiatru na wysokości ok. 10 m n.p.g;
- prędkości wiatru na 50 cm n.p.g.;
Stacja działał od 1992 roku do 2002 roku..

STACJA HAJDÓW
wkrótce więcej informacji

STACJA ZWIERZYNIEC
wkrótce więcej informacji

STACJA GUCIÓW
wkrótce więcej informacji

STACJA POLARNA CALYPSOBYEN
Myśl o zorganizowaniu samodzielnej wyprawy na Spitsbergen pojawiła się już na początku lat osiemdziesiątych. Opracowano program, który miał być realizowany przez trzy sezony letnie (1986-1988). Podjęto decyzje, że obszarem, na który powstanie Stacja Polarna UMCS będzie region południowego Bellsundu (NW część Ziemi Wedela Jarlsberga) z główną bazą w Calypsobyen na zachodnim wybrzeżu fiordu Recherche. Sama osada Calypsobyen powstała na początku XX wieku, za sprawą angielskiej spółki "The Northern Exploration Company Ltd", która była zainteresowana eksploatacją węgla kamiennego na tym obszarze. Od 1971 roku osada Calypso uzyskała charakter skansenu. Sama osada Calypso położona jest kilkanaście metrów od brzegu fiordu Recherche. Natomiast lokalizacja "ogródka meteorologicznego" to 77°33'W i 14°32'E. Jest on oddalony od brzegu ok. 200m, wysokość nad poziom morza wynosi ok. 20 m n.p.m. Roślinność stacji to typowa tundra plamista. Dość uboga gatunkowo składająca się z kępek mchów, porostów, skalnic oraz wierzby polarnej, której wysokość to ok. kilka centymetrów. Powierzchnia pokryta jest przez ten ekosystem w około 60 %.

Pierwsza wyprawa dotarła na miejsce 2 lipca 1986r. Należy zwrócić uwagę, że początkowo wypraw planowano tylko trzy. Natomiast baza ta służy do dnia dzisiejszego i co roku organizowane są wyprawy firmowane przez Instytut Nauk o Ziemi UMCS w Lublinie. Jedynym wyjątkiem jest rok 1997 kiedy nie doszło do wyprawy. Co roku wykonywane są prace konserwacyjne na terenie Calypsobyen przez uczestników poszczególnych wypraw. Prace te są uzgodnione wcześniej z Gubernatorem Svalbardu, który jest reprezentantem rządu Królestwa Norwegii na tym obszarze.

Podczas piętnastoletniej już działalności przez Stację Polarną Calypsobyen przewinęło się pokaźna grupa osób. Czasami były to osoby czysto "przypadkowe", nie związane ściśle z nauką tj. vice-gubernator Svalbardu i towarzyszący mu norwescy policjanci lub turyści, którzy to coraz liczniej odwiedzają tereny dalekiej północy. Gośćmi są także traperzy znajdują oni schronienie nawet podczas okresu kiedy to w Calypsobyen nie przebywa żadna wyprawa UMCS. Przybywają tu także goście z innych ośrodków naukowych z kraju i zagranicy, stacji polarnych działających i prowadzących badania naukowe z różnych dyscyplin naukowych.

Pomiary meteorologiczne na stacji Calypsobyen prowadzone były najwcześniej od 14 czerwca podczas II Wyprawy UMCS na Spitsbergen (1987 r.). Z kolei datą kiedy najpóźniej skończono prowadzenie obserwacji pogodowych jest 30 wrzesień 1988 r. podczas III Wyprawy UMCS.